De filosofie van slow design Naar overzicht Volgende
Alinea
Leo Aerts van het ontwerpbureau Alinea werd begin 2010 gelauwerd met een OVAM Ecodesign Award PRO voor zijn opbergkast CURVA. Dat het om een kastencollectie uit gebogen bamboe-multiplex ging, heeft zeker bijgedragen tot deze ecologische honorering. Al gaat het ook om de vormgeving op zichzelf. Net daarin schuilt een belangrijk duurzaamheidsprincipe volgens de designer-interieurarchitect: “Streven naar universele, tijdloze eenvoud zorgt er voor dat je ontwerp trends en de tijd kan overleven, en als het even kan ook generaties.” Slow design is zijn filosofie.
Duurzaamheid is inherent aan design. Althans dat geldt zo voor Leo Aerts want hij wijst op de verpletterende verantwoordelijkheid van de ontwerpers. Ontwerpen die flexibel zijn naargelang de context waarin ze worden gebruikt, versterken evenzeer de premisse van goed design. “De champagnekoeler die ik heb gemaakt, is ook te gebruiken als vaas of draai je hem om, dan doet hij dienst als voet voor een schaal. Zoals de drie Ufo-schalen die ik heb uitgebracht complementair te gebruiken zijn”, klinkt het. Zoals de Zubazubachampagnekoeler in combinatie met de Ufo tot een verhoogde serveerschaal leidt, zo heeft de designer nu goed 7 objecten die los van - maar ook in combinatie met- elkaar geplaatst en gebruikt kunnen worden. “Kijk maar eens wat we allemaal in onze kasten hebben zitten, de helft daarvan heeft als enige functie nog dat het enkel plaats inneemt. Een waarde-connectie met goede ontwerpen zorgt er ook voor dat producten niet in de kast verdwijnen. Waardeloos of waardevol, het is een emotionele appreciatie dat goed design onderscheidt van vormgeving.”
Ook bij de Cradle to Cradle filosofie durft Leo Aerts vraagtekens te plaatsen. Niet dat hij het oneens is, maar terecht oppert hij dat er een verkeerde redenering in schuilt dat recyclage een zaligmakend principe is. Als het maar gerecycleerd kan worden is het duurzaam. “Het gaat om een denksleutel die net een stap vroeger schuilt. Als men nu eens ontwerpt met de bedoeling om altijd mee te gaan. Dat moet de ambitie zijn. Uiteraard moet je dan oog hebben voor je materiaal en gebruikte grondstoffen, en neen dat neemt niet weg dat je niet moet nadenken over wat ermee gebeurt als het toch wordt afgedankt.” Het is zeker een feit dat C2C al te vaak geldt als een groene aflaat voor de wegwerpmaatschappij en dat wil Aerts aan de kaak stellen: “We consumeren aan een ritme dat we al niet kunnen volgen en toch worden we gedwongen om te volgen omdat de levenscyclus van een product amper nog iets voorstelt. Het is de fundamentele verantwoordelijkheid van alle designers om duurzaam te ontwerpen en de hele productieketen daarin mee te trekken.”
